PARANGALL | Liam Gallagher, “Why Me? Why Not.” – Liam može bolje od Oasisa

Kao i prethodni album i drugi Liamov solo projekt glasno veli da "ima života i nakon smrti Oasisa".

Piše: Zlatko GALL

Liam može bolje od Oasisa

LIAM GALLAGHER
Why Me? Why Not.
Warner
****

Za Oasisom ne treba nitko sliniti jer ja sam tu – mogao bi mirne duše glasiti podnaslov drugog albuma Liama Gallaghera “Why Me? Why Not”.

Svi stari fanovi banda koji je u devedesetima “rasturio scenu” te urbi et orbi  oglasio uzlet brit-popa kao moćnog odgovora grungeu Seattlea, moraju biti zadovoljni. Baš kao i svi oni koje je oduševio Liamov prethodni “As You Were”. A njih, sudeći po prodaji albuma u platinastoj nakladi, nije malo.

Praskava gitara, zgodan riff i moćna ritam sekcija te beatlesovska melodioznost u uvodnoj “Shockway” umješno začinjenoj i glitterovskim zbornim pozadinskim vokalima, rasni je napadački broj koji mora biti po guštu svakom “oasisovcu”. “One Of Us” ogledni je pak broj Liamovog rukopisa: počinje kao tema umjerenog tempa sa širokim zamasima akustične gitare da bi u refrenu dobila podršku gudača a potom i gospel pozadinskih vokala. “Once” je slično postavljena sa akustičnom gitarom i vokalom u prvom djelu nostalgične skladbe o djetinjstvu a uz dodatak klavira te uključenje gudača i full banda pri kraju dobiva i psihodelične začine na tragu “Magical Mystery Tour”. Obje skladbe mogle bi se svrstati u kategoriju tema koje govore o gorko-slatkom iliti mrzim te-volim te  odnosu Liama s bratom Noelom. I “Now That I Found You” (koja odmah na početku ima i podsjetnik na Who) još jedna je u nizu osobnih tema podignutih na razinu univerzalnog jer govori o odnosu sa kćerkom koju je prvi put upoznao kao dvadesetogodišnjakinju uz izravnu poruku “znam da je kasno za uspavanke no budućnost pripada nama”. Dakako i ona je s poslovičnim naslanjanjem na Beatlese te zarazan gitarski nabrijan refren i gitarske naglaske a la George Harrison. Slučajno? Ne jer napaljena “Halo” počinje kao križanac “Lady Madonne” i “Let’s Spend The Night Together”; retro tema umješno preseljena u novo doba s golemim radiofoničnim iliti hitoidnim potencijalom.  

Naslovna “Why Me? Why Not” je jednako zavodljiva s lucidnom kombinacijom robusnog basa i gudača, “Be Still” može biti pravi zaostali broj iz ranog kataloga Oasisa, a “Alright Now” sporovoznija tema s bogatom podrškom gudača, pozadinskih vokala te (opet) harrisonovskom gitarom i rasnom melodijom. “Meadow” je pak čisti klon Johna Lennona – ne samo u vokalu koji je skoro jedan kroz jedan – već i u atmosferi i građenju teme na tragu snene beatlesovske psihodelije. Čvrsta i moćna “The River” je makar dijelom naklon prema glamu i Bolanu, a “Gone” – prava novost – umješno spajanje dramatičnih gudača sa spaghetti western morriconeovskom gitarom te pjevačkih dionica s narativom.

Kao i prethodni album i drugi Liamov solo projekt glasno veli da “ima života i nakon smrti Oasisa”. Štoviše i ovo je album uz bok najboljem od upokojenog benda za kojim, očito je, ne treba žaliti.